Tonkijski

Wspolczesny tonkijski urodzil sie w latach 60. w Kanadzie, chociaz krzyzowki syjamskiego z burmezyjskim istnialy od dawna. Kanadyjska hodowczyni Margaret Conroy jako pierwsza dostrzegla potencjal tych krzyzowek jako niezaleznej rasy i systematycznie pracowala nad ustaleniem standardu. Nazwa tonkijski zostala wybrana jako nawiazanie do Zatoki Tonkinskiej w Azji Poludniowo-Wschodniej, regionu pochodzenia ras rodzicielskich.

Tonkijski dziedziczy swoje korzenie po obu rasach rodzicielskich. Wspolczesny burmezyjski pochodzi od jednej kotki o imieniu Wong Mau sprowadzonej do Stanow Zjednoczonych w 1930 roku. Kiedy dr Joseph Thompson zbadal genetyke Wong Mau, odkryl, ze w rzeczywistosci byla ona naturalnym krzyzem syjamskiego i burmezyjskiego, co sprawia, ze tonkijski jest swego rodzaju powrotem do genetycznych korzeni czystego burmezyjskiego.

Rasa zostala uznana przez Canadian Cat Association (CCA) w 1971 roku, bedac pierwszym stowarzyszeniem felino, ktore nadalo jej oficjalny status. Dzis tonkijski jest ceniony na calym swiecie za wyjatwowa dlugowiecznosc i zrownowazony charakter.

Tonkijski to sredniej wielkosci kot o budowie bardziej zwartej niz syjamski, ale szczuplejszej niz burmezyjski: stanowi elegancki srodek miedzy obiema rasami rodzicielskimi. Glowa ma delikatnie klinowaty ksztalt z lekko zaznaczonymi kosciami policzkowymi. Oczy sa jego najbardziej charakterystyczna cecha: migdalowe i o unikalnym akwamarynowym kolorze, wynikajacym z genetycznego polaczenia niebieskich oczu syjamskiego i zoltych oczu burmezyjskiego.

Siers moze miec trzy wzory: mink (najczestszy, z delikatnym kontrastem miedzy cialem a czubkami), solid (bez widocznego kontrastu) oraz colorpoint (z silnym kontrastem jak u syjamskiego). Wzor mink jest najbardziej ceniony. Siers jest zawsze krotka, bardzo gladka z niepowtarzalnym jedwabistym blaskiem.

Pod wzgledem temperamentu tonkijski laczy to, co najlepsze w obu rasach rodzicielskich: towarzyskosc i milosc do ludzi burmezyjskiego w polaczeniu z ostra inteligencja i komunikatywnoscia syjamskiego. To bardzo wokalny kot, ale o mniej przenikliwym glosie niz syjamski, bardziej melodyjnym i urozmaiconym. Jest zabawowy, ciekawski i aktywny, ale wie tez, kiedy przytulnie ulozyc sie obok swojego opiekuna.

Opieka nad tonkijskim jest prosta dzieki jego krotkiemu, lsniacemu futrze. Wystarczy tygodniowe przetarcie rekawiczka gumowa lub wilgotna sciereczka, aby usunac martwy wlos i zachowac jedwabisty blask manta. Lnienie jest minimalne. Kapiel rzadko jest konieczna.

Tonkijski potrzebuje codziennej stymulacji fizycznej i umyslowej. Uwielbia interaktywne zabawy, szczegolnie zabawki na wedce, puzzle zywieniowe i gry w symulowane polowanie. Wysokie drapaki i przestrzenie do eksploracji sa kluczowe dla jego dobrostanu. Nie toleruje dlugich okresow samotnosci.

Zywienie powinno byc wysokiej jakosci i bogate w zwierzece bialka, dostosowane do jego aktywnego metabolizmu. Dostep do swiezej wody jest niezbedny dla zdrowia nerek. Zaleca sie laczenie mokrej i suchej karmy. Regularne wizyty weterynaryjne pozwalaja na wczesne wykrycie genetycznych predyspozycji ras rodzicielskich.

Tonkijski moze dziedziczyc predyspozycje po rasach rodzicielskich. Po syjamskim moze odziedziczyc sklonnosc do amyloidozy watroby, depozytu bialek amyloidowych w watrobie, ktory moze prowadzic do jej niewydolnosci. Po burmezyjskim moze odziedziczyc predyspozycje do rodzinnej hipokalemii, slabosci miesniowej spowodowanej niskim poziomem potasu we krwi. W obu przypadkach dostepne sa testy genetyczne.

Ogolnie tonkijski jest rasa znacznie bardziej odporna i dlugowieczna niz rasy rodzicielskie, z oczekiwana dlugoscia zycia przekraczajaca 18 lat w optymalnych warunkach. Czyni to z niego jedna z najdluzej zyjacych ras kotow domowych. Roczne wizyty weterynaryjne z badaniami krwi i moczu sa niezbedne.

Daj swojemu tonkijskiemu najlepsza zywinosc z OnlyFresh, sformulowana z wysokiej jakosci zwierzecymi bialkami i zbilansowanym skladem, aby towarzyszyc mu na kazdym z dlugich etapow jego zycia, utrzymujac go aktywnym i zdrowym.