Basset Hound

Pochodzenie basset hound wywodzi się z Francji, gdzie już od XVI wieku istniały psy gończe o krótkich nogach i niezwykłym węchu, wykorzystywane do tropienia drobnej zwierzyny w tempie umożliwiającym podążanie za nimi pieszo. Nazwa pochodzi z francuskiego «bas», co oznacza "niski", w odniesieniu do ich niskiego wzrostu. Rasa została celowo wyselekcjonowana do posiadania krótkich nóg i długiego tułowia, co pozwalało jej pracować w gęstej roślinności i utrzymywać trop blisko ziemi, gdzie zapachy są najsilniejsze.

Pod koniec XIX wieku basset hound trafił do Wielkiej Brytanii, gdzie krzyżowano go z angielskimi gończymi i udoskonalono do współczesnego typu, nieco cięższego i z jeszcze dłuższymi uszami. Został uznany przez brytyjski Kennel Club i wkrótce rozprzestrzenił się w Stanach Zjednoczonych i innych krajach. Jego popularność jako psa do towarzystwa wzrosła w XX wieku, szczególnie gdy marka obuwnicza Hush Puppies przyjęła jego wizerunek jako maskotkę reklamową. Dziś jest ceniony na całym świecie za spokojny charakter i rozpoznawalny wygląd.

Basset hound to pies o krótkich łapach i długim, masywnym ciele, o budowie, która odróżnia go od każdej innej rasy. Jego skóra jest luźna, z wyraźnymi fałdami szczególnie na twarzy i szyi, a jego uszy (niezwykle długie i opadające) pomagają skoncentrować zapachy w kierunku pyska podczas tropienia. Jego oczy są duże, opadające i o smutnym wyrazie, ale jego charakter nie ma nic wspólnego z melancholią.

Jeśli chodzi o temperament, Basset hound jest spokojny, przyjazny, cierpliwy i doskonałym towarzyszem. Dobrze dogaduje się z dziećmi, z innymi psami i ogólnie z ludźmi. Nie jest psem agresywnym, choć w nowych sytuacjach może być powściągliwy. Jego największą cechą wyróżniającą jest upór: gdy Basset hound postanowi coś, potrzeba dużo cierpliwości i pomysłowości, by go przekonać.

Jego węch to jego wielka supermoc: ma około 220 milionów receptorów węchowych, jeden z najwyższych wyników w świecie psów, co czyni go jednym z najlepszych tropicieli. Gdy złapie interesujący trop, wszystko inne znika z jego umysłu. Dlatego miejsca, w których wypuszcza się go luzem, powinny być dobrze ogrodzone, a smycz jest niezbędna w otwartych przestrzeniach.

Najważniejszą kwestią w opiece nad bassetem jest kontrola wagi. Ta rasa ma naturalne predyspozycje do otyłości, które w połączeniu z krótkimi nogami i długim kręgosłupem mogą prowadzić do poważnych problemów stawowych i kręgosłupa. Karmienie musi być bardzo precyzyjne pod względem kalorii, przysmaki powinny być minimalne, a aktywność (choć umiarkowana) powinna być regularna. Dwa codzienne spacery o umiarkowanej długości wystarczą, aby zaspokoić jego potrzeby fizyczne.

Długie uszy bassetu łatwo gromadzą wilgoć i brud, co sprawia, że są niezwykle podatne na zapalenie ucha. Ich czyszczenie przynajmniej raz w tygodniu i zawsze po kontakcie z wodą jest niezbędne, aby zapobiegać infekcjom. Należy również zwracać uwagę na fałdy skóry i łapy, szczególnie między palcami. Karmienie powinno być rozłożone na dwie porcje, aby zmniejszyć ryzyko skrętu żołądka.

Najczęstszą i najistotniejszą chorobą u Basset jest otyłość, która u tej rasy nie jest tylko problemem estetycznym, lecz bezpośrednim zagrożeniem dla zdrowia stawów i kręgosłupa. Basset z nadwagą wielokrotnie zwiększa ryzyko dysplazji stawu łokciowego, problemów z dyskami międzykręgowymi i trudności oddechowych. Ścisła kontrola diety i regularne ćwiczenia to najlepsze lekarstwo profilaktyczne. Przewlekłe zapalenie ucha jest również bardzo częste, wynikające z morfologii ich uszu.

Mogą również wystąpić problemy ze stawami, zwłaszcza dysplazja stawu łokciowego i wraz z wiekiem uogólniona artroza. Skręt żołądka to kolejne ryzyko u ras o głębokiej klatce piersiowej; dzielenie posiłków na mniejsze porcje i unikanie intensywnego wysiłku tuż po jedzeniu znacząco zmniejsza jego prawdopodobieństwo. Przy rygorystycznej kontroli masy ciała, regularnej higienie uszu, karmieniu wysokiej jakości i okresowych kontrolach weterynaryjnych Basset może cieszyć się spokojnym i bardzo wygodnym życiem.