Ragdoll
De Ragdoll is de kat die zich volledig ontspant wanneer je hem oppakt —vandaar zijn naam, die 'lapjespop' betekent— en die volgzaamheid is slechts het topje van de ijsberg van een buitengewoon zachtaardig, rustig en aan mensen gehecht karakter. Het is een van de grootste rassen in de kattenwereld, met blauwe ogen die iedereen ontroeren, en een persoonlijkheid die hem ideaal maakt voor gezinnen, ouderen of iedereen die op zoek is naar een rustige en zeer aanhankelijke metgezel.
Kenmerken
Oorsprong
De oorsprong van de Ragdoll is verrassend recent. Het ras werd ontwikkeld in Californië, Verenigde Staten, in de jaren 1960 door Ann Baker, een fokster die uitging van een witte langharige poes genaamd Josephine en haar nakomelingen. Baker selecteerde de rustigste en meest tamme exemplaren, en definieerde op systematische wijze de kenmerken van het ras — de halflange vacht, de blauwe ogen, het colorpoint-patroon en, bovenal, die neiging zich te ontspannen wanneer ze worden opgepakt —. Ze registreerde de naam «Ragdoll» als handelsmerk in 1975.
Na enkele wrijvingen met Baker werkten andere fokkers eraan om het ras te standaardiseren en buiten haar exclusieve controle te verspreiden. De IRCA (International Ragdoll Cat Association) en later andere internationale organisaties erkenden de Ragdoll als officieel ras. Vandaag is het een van de populairste kattenrassen ter wereld, gewaardeerd om zowel zijn uiterlijk als zijn uitzonderlijke temperament.
Eigenschappen en aanleg
De Ragdoll is een grote, gespierde kat met een zeer trage ontwikkeling: hij bereikt zijn volwassen formaat pas op drie of vierjarige leeftijd. Zijn lichaam is lang en robuust, met een zacht wigvormig hoofd, middelgrote oren die naar buiten gekanteld zijn en die diepblauwe, onmiskenbare ogen die het ras kenmerken. De vacht is halflang, zonder dichte ondervacht, waardoor hij minder snel in de klit raakt dan andere langharige rassen. Hij komt voor in verschillende patronen — colorpoint, bicolor en mitted — en in een grote verscheidenheid aan kleuren.
Zijn temperament is rustig, aanhankelijk en opvallend tolerant. Het is een kat die zelden krabt of bijt, die zich goed laat hanteren en die buitengewoon goed overweg kan met kinderen, honden en andere katten. Hij heeft de neiging zijn eigenaren door het huis te volgen en geniet van momenten van lichamelijk contact: spinnen op schoot of tegen mensen aan kruipen behoren tot zijn favoriete geneugten. Hij is niet erg vocaal of hyperactief, maar ook niet onverschillig: hij is aanwezig, dichtbij, en kijkt toe met die kalmte die hem typeert.
Ondanks zijn rustige karakter heeft de Ragdoll dagelijkse stimulatie en speelmomenten nodig. Het is geen kat die zich neerlegt bij langdurige verveling: hij houdt van interactief speelgoed, klimstructuren en gedeelde speeltijd. Zijn lage prooidrift maakt hem minder geschikt om onbeheerd buiten te zijn.
Verzorging
De vacht van de Ragdoll moet twee- of drie keer per week geborsteld worden om klittenvrij te blijven en dat zijdezachte, glanzende uiterlijk te behouden dat hem kenmerkt. Doordat hij geen dichte ondervacht heeft, komen klitten minder vaak voor dan bij andere langharige rassen, maar regelmatig onderhoud blijft noodzakelijk, vooral op plekken met veel wrijving — oksels, achter de oren, halsbandgebied —. Tijdens de rui helpt vaker borstelen om haar in huis onder controle te houden. Incidentele baden worden goed verdragen.
De voeding moet van hoge kwaliteit zijn en goed in calorieën worden gecontroleerd: de Ragdoll is een rustig van aard zijnde kat met neiging tot overgewicht, wat gewrichts- en hartproblemen op latere leeftijd kan verergeren. Mondhygiëne is ook essentieel — poetsen of speciale snacks — en jaarlijkse veterinaire controles die een echocardiogram omvatten zijn belangrijk om eventuele hartproblemen vroegtijdig op te sporen.
Meest voorkomende ziekten
De meest relevante ziekte bij de Ragdoll is de hypertrofische cardiomyopathie (HCM), de verdikking van de hartwanden die jaren stilletjes kan voortschrijden voordat er symptomen optreden. Er is een genetische mutatie geïdentificeerd in het ras en verantwoordelijke fokkers voeren DNA-tests uit om de incidentie te verminderen. Een jaarlijks echocardiogram is het beste middel om het op tijd te detecteren en de ontwikkeling met de juiste behandeling te kunnen beheersen.
De polycysteuze nierziekte (PKD), die de vorming van cysten in de nieren veroorzaakt, is een andere erfelijke aandoening die bij het ras is gedocumenteerd. Er is ook een DNA-test om het te detecteren. Met gecertificeerde fokkers, regelmatige veterinaire controles — inclusief jaarlijkse bloedanalyses — en een kwaliteitsvoeding aangepast aan zijn levensstijl, kan de Ragdoll genieten van een lang en zeer aangenaam leven.
