Sint-Bernardshond

De Sint-Bernardshond heeft zijn oorsprong in de Grote Sint-Bernhardpas, de alpiene bergpas die Zwitserland verbindt met Italië op meer dan 2.400 meter hoogte. In de 11e eeuw stichtte de monnik Bernardus van Menthon een hospice in deze pas om verdwaalde reizigers in sneeuwstormen onderdak en hulp te bieden. De honden van het hospice, afstammelingen van de grote Romeinse mastiffs die de legioensoldaten naar de Alpen hadden gebracht, werden ingezet om verdwaalde of door lawines bedolven reizigers op te sporen en te redden.

De Sint-Bernardshond verwierf wereldwijde bekendheid door de legende — hoewel historisch niet gedocumenteerd — van de hond die een klein vat cognac om zijn nek droeg om verongelukten bij te brengen. De beroemdste hond in de geschiedenis van het ras was Barry, die tussen 1800 en 1812 deelnam aan de redding van meer dan veertig mensen die vastzaten in de sneeuw. De officiële erkenning van het ras door de FCI volgde in de 19e eeuw.

Tegenwoordig is de Sint-Bernardshond een van de meest herkenbare honden ter wereld, hoewel hij niet meer actief werkt in de bergredding. Hij wordt nu voornamelijk gewaardeerd als gezelschaps- en gezinshond, en de monniken van het hospice aan de Grote Sint-Bernhardpas houden een kleine kolonie van het ras als eerbetoon aan deze geschiedenis.

De Sint-Bernardshond is een hond van gigantische omvang, met een massief, gespierd en goed geproportioneerd lichaam. De kop is imposant, breed met overvloedige huidplooien rondom de snuit. De ogen zijn donkerbruin met een uitdrukking van goedheid en rust, wat een van de meest gewaardeerde kenmerken van het ras is. De oren zijn middelgroot, driehoekig en hangend. Er is zowel een kortharige als een langharige variëteit, beide even geldig volgens de standaard.

Wat temperament betreft staat de Sint-Bernardshond bekend om zijn rustige, geduldige en diep goedaardige karakter. Het is een hond die zelden agressie toont, hoewel zijn loutere aanwezigheid voldoende is om elke indringer af te schrikken. Hij is bijzonder geliefd vanwege zijn omgang met kinderen, bij wie hij beschermend, tolerant en zachtaardig is. Hij past zich goed aan aan het gezinsleven zolang er voldoende ruimte beschikbaar is.

Een opvallend kenmerk van de Sint-Bernardshond is zijn neiging tot kwijlen, met name wanneer hij eten verwacht of bij warm weer. Dit is een natuurlijk gevolg van zijn hangende lippen en moet worden geaccepteerd als onderdeel van het karakter van het ras. Het is ook een hond die traag kan zijn in het leren, niet door gebrek aan intelligentie maar door zijn weloverwogen en rustige aard.

De verzorging van de Sint-Bernardshond varieert naargelang de vachtvariëteit. De langharige variëteit vereist meerdere keren per week borstelen om klitten te voorkomen, met name op wrijvingspunten. De kortharige variëteit vereist minder onderhoud, maar profiteert ook van regelmatig borstelen. In beide gevallen is de verharing in lente en herfst overvloedig en vereist meer aandacht. Baden wordt elke vier tot zes weken aanbevolen.

Lichaamsbeweging voor de Sint-Bernardshond moet gematigd en aangepast aan zijn leeftijd zijn. Het is essentieel de gewrichten niet te overbelasten tijdens de groei — die doorgaat tot twee jaar —. Op volwassen leeftijd zijn één of twee dagelijkse wandelingen van dertig tot vijfenveertig minuten voldoende. De Sint-Bernardshond verdraagt hitte slecht, dus lichaamsbeweging moet worden vermeden tijdens de warmste uren van de dag.

De voeding moet hoogwaardig en specifiek voor reuzenrassen zijn: met een evenwichtige calcium- en fosforinhoud voor een gezonde bonontwikkeling en met een matige calorie-inname om overgewicht te vermijden. De dagelijkse portie moet worden verdeeld over twee of drie maaltijden om het risico op maagdilatatie-volvulus te verminderen.

Heup- en elleboogdysplasie is de meest voorkomende orthopedische aandoening bij de Sint-Bernardshond, rechtstreeks gerelateerd aan zijn enorme gewicht. Het kan al op jonge volwassen leeftijd chronische pijn en beperkte mobiliteit veroorzaken. Het handhaven van een gezond gewicht vanaf de puppyfase, matige beweging en regelmatige röntgencontroles zijn essentieel voor preventie.

Maagdilatatie-volvulus (GDV) is een andere potentieel fatale aandoening bij grote rassen met een diepe borst. De maag zet uit en kan draaien, wat de bloedstroom onderbreekt en binnen enkele uren een shock veroorzaakt. Het verdelen van maaltijden in twee of drie dagelijkse porties en rusten voor en na het eten vermindert het risico. Osteosarcoom (botkanker) komt ook vaker voor bij reuzenrassen en treft meestal de ledematen.

Geef jouw Sint-Bernardshond de beste voeding met OnlyFresh, samengesteld met hoogwaardige ingrediënten om te voldoen aan de specifieke behoeften van reuzenrassen, hun gewrichtsgezondheid te ondersteunen en hen sterk en actief te houden in elke levensfase.